Stærstu varpstöðvar skúmsins á norðurhveli jarðar eru á söndum Suðurlands, einkum á Breiðamerkursandi.  Þar eru líka varpstöðvar kjóa og svartbaks.  Ingólfshöfði er athvarf margra fuglategunda og þar er meira um langvíu en stuttnefju í björgunum.  Öræfin eru þekkt fyrir fjölda flækingstegunda.  Vestan þessara miklu sanda er Meðallandið með stór mýrarsvæði, þar sem keldusvínið átti sitt síðasta vígi.  Við Vík eru nokkrar varpstöðvar lunda í grasi grónum hlíðum Reynisfjalls.  Þar mun sílamávur fyrst hafa orpið 1929 og síðan breiðzt út til vesturs.

Dyrhólaey er griðastaður svartbaks, sílamávs, silfurmávs og súla hefur orpið á klettunum sunnan hennar.  Talsvert æðar- og kríuvarp er á eyjunni, sem er lokuð bílaumferð um varptímann.  Í björgunum er Lundi, langvía, stuttnefja, fýll og rita.

Vestmannaeyjar hýsa allar þessar fuglategundir, nema e.t.v. æðarfuglinn, og þar er eina vígi skrofunnar, sjósvölunnar og stormsvölunnar.  Talsverð súluvörp eru a.m.k. á fjórum eyjanna.  Á Suðurlandsundirlendinu er jaðrakan útbreidd og fjöldi bles- og heiðagæsa í Landeyjum á haustin.  Grágæs verpir vítt og breitt og við árósa eru ýmsar mávategundir og strandfuglar.