|
Ísland státar ekki af
fjölskrúðugri varpfuglafánu.
Hér hafa
sézt u.þ.b. 330 tegundir fugla, u.þ.b. 85 þeirra eru varpfuglar eða
hafa reynt varp og u.þ.b. 12 eru vetrargestir eða reglulegir flækingar.
Hinar tegundirnar koma hingað fyrir tilviljun eða eru óreglubundnir
gestir, aðallega spörfuglar frá Evrópu.
Fjöldi varpfuglategunda er lítill miðað við önnur Evrópulönd,
en einstaklingafjöldi sumra tegunda er slíkur, að hann gerir meira en
að jafna út mismuninn (Lundi, langvía, stuttnefja).
Margar tegundir tóku sér búsetu hérlendis á 20. öldinni,
s.s. skeiðönd, skúfönd, toppönd, sílamávur, síldarmávur, hettumávur,
brandugla og stari.
Margar
tegundir hafa reynt landnám án verulegs árangurs, s.s. blesönd,
vepja, svala, gráþröstur o.fl. Það
er óhætt að fullyrða, að landið er langt í frá fullnumið í
dýrafræðilegum
skilningi miðað við núverandi og jafnvel hlýnandi loftslag.
Margar hinna algengu fuglategunda eins og stokkönd, lóa, sandlóa,
spói, stelkur, hrossagaukur, svartbakur, hettumávur, kría, þúfutittlingur,
steindepill og hrafn finnast um allt land, nema e.t.v. á hálendinu.
Aukin skógrækt víða um land laðar til sín ýmsar tegundir
fugla, sem
ella fyndust ekki á landinu, og líklega á spörfuglategundum
eftir að fjölga eftir því sem skóglendi stækka.
Bezti tíminn til fuglaskoðunar hérlendis
er seinni hluti maí og fyrstu þrjár vikurnar í júní.
Flestir varpfuglar landsins eru farfuglar, sem yfirgefa landið
mismunandi snemma eða seint, og sumir vetrargestanna koma þegar í ágúst.
Spörfuglar sjást einkum í Reykjavík og öðrum þéttbýlum
svæðum á landinu. Lítill
hluti þrastarstofnsins á hér vetursetu og þá eru auðnutittlingar
talsvert áberandi. Músarindillinn
sést oft við sjávarsíðuna og í Reykjavík.
Þúsundir snjótittlinga sækja í byggð á veturna og oft
eltir smyrillinn þá þangað. Fálkinn
sést oft við ströndina á veturna og líka í bæjum, einkum þegar
rjúpnastofninn er í lægð. Grá- og svartþrestir eru algengir vetrargestir og hrafninn
er áberandi á sama tíma í byggð.
Sílamávurinn er eina mávategundin,
sem hverfur algerlega á veturna. Hann
flýgur suður í oktober og nóvember, þegar bjartmávurinn kemur frá
varpstöðvunum á Vestur-Grænlandi.
Vaðfuglar, sem þrauka hér veturinn, eru aðallega á suðvestur-
og suðausturströndinni, en sendlingurinn er algengastur þeirra.
Tildra og tjaldur eru mjög algengir vetrarfuglar á höfuðborgarsvæðinu.
Hrossagaukur, rauðbrystingur og sanderla eru sjaldgæfari á
veturna. Fjöruspói,
lappajaðrakan og rúkragi eru meðal reglulegra vetrargesta og grálóa
sést hér um bil árlega. Himbrimi
og lómur halda sig aðallega á sjó fyrir sunnan land á veturna.
Margar andategundir eru farfuglar en æ fleiri hafa hér líka
vetursetu, s.s. urtönd, rauðhöfðaönd, duggönd og skúfönd, sem sést
árlega við Reykjanes. Húsöndin
er staðfugl og hávellan er algeng á sjónum umhverfis landið á
veturna. Straumöndin
heldur sig aðallega á sjónum á veturna, helzt í úfnum sjó.
Æðarfuglinn er all umhverfis landið árið um kring.
.
|
