|
 Selárdalskirkja er í Bíldudalsprestakalli
í Barðastrandarprófastsdæmi.
Selárdalur er bær, kirkjustaður og fyrrum prestssetur yzt í
Ketildölum við vestanverðan Arnarfjörð.
Þar þótti lengi bezta brauð landsins.
Katólskar kirkjum á staðnum voru helgaðar Maríu guðsmóður
og Pétri postula. Útkirkja var í Laugardal í Tálknafirði. Prestakallið var lagt niður 1907 og sóknin lögð til
Otradals (Bíldudals).
Stóri-Laugardalur
var gerður að annexíu frá Patreksfirði, sem var tekinn út úr
Sauðlauksdalsprestakalli og nýtt prestakall var gert úr þeim sóknum.
Kirkjan, sem nú stendur, er úr timbri, upphaflega
smíðuð 1861. Á aldarafmæli
hennar var hún rifin og endursmíðuð vegna áratuga vanrækslu.
Þetta er stórt guðshús og merkilegt og á marga góða
gripi. Predikunarstóllinn
er forn með máluðum myndum af Móses og spámönnunum.
Altaristaflan er dönsk frá 1752 og sýnir kvöldmáltíðina.
Kaleikurinn er mjög vandaður, frá 1765.
Fyrir framan kirkjuna er stein með þremur íhöggnum bollum,
Mjaltakonusteinn. Margir
álíta hann blótstein úr heiðni en þjóðsagan segir, að Árum-Kári
hafi borið hann í frakkalafi sínu úr Bogahlíð, framar í dalnum.
Staðarins er fyrst getið á 13. öld í Staðamálum, einhverri
mestu deilu fyrri alda, þegar leikmenn og biskup deildu um yfirráð
kirkjustaða, eignir þeirra og tekjur.
Upptökustefna kirkjunnar gekk þvert á hagsmuni kirkjugoðanna.
Lyktir þessara deilna urðu þær, að leikmenn héldu þeim
kirkjustöðum, sem þeir áttu meira en helming í.
Jörðin í Selárdal varð eign kirkjunnar.
Staðamál hin fyrri voru uppi á dögum Þorláks
helga Þórhallssonar (1178). Hin síðari á dögum Árna
Þorlákssonar (Kristniréttur Staða-Árna 1275). Báðir
voru þeir biskupar í Skálholti.
Séra
Páll Björnsson (1621-1706) er tvímælalaust frægastur presta í
Selárdal. Hann er sagður
hafa afþakkað biskupsstöðu í Skálholti vegna þess, hve vel fór
um hann í Selárdal. Hann var mikill lærdómsmaður og reiknaði m.a. út hnattstöðu
Bjargtanga. Hann var
lipur tungumálamaður og
smíðaði þilskip að hollenzkum hætti og sigldi því sjálfur í
tvo áratugi |
