|
Selategundir við landið
eru aðeins taldar tvær, landselur og útselur, þótt iðulega komi
norðlægari tegundir í heimsókn (hringanóri, blöðruselur,
vöðuselur, kampselur og rostungur).
Heimilt er að veiða seli allt árið, en undanfarna áratugi
hefur stöðugt dregið úr selveiðum, einkum vegna lítils verðmætis
afurðanna. Aðgerðir náttúruverndarsinna
hafa aðallega valdið verðfallinu.
Þessar aðgerðir hafa ekki komið Íslendingum mjög illa miðað
við nútímaaðstæður, þótt margir sjómenn telji, að sístækkandi
selastofnar valdi samdrætti í veiðum ýmissa fisktegunda.
Inúítar urðu harðast úti vegna þess, að þeir byggðu stóran
hluta afkomu sinnar á sölu selskinna. Víðast hvar, umhverfis landið, er hægt að skoða seli í
sjó eða á landi. Bezt er
að kíkja á þá í grennd við látur, á sandströndum og skerjum.
Þeir halda sig oftast í grennd við land, einkum þar sem þeim
stafar hætta af óvinum sínum, s.s. háhyrningum.
Lög og reglur um
innflutning húsdýra, gæludýra og framangreindra dýra eru mjög
strangar og skýrar, þar sem þau dýr, sem fyrir eru í landinu, eru
mjög næm fyrir flestum sjúkdómum vegna aldalangrar einangrunar
landsins. Tilraunir til
innflutnings ýmissa húsdýra hafa endað með ósköpum eins og dæmin
sanna, en ekki virðist hafa gætt afleiðinga af innflutningi villtra dýra,
þótt sú hætta sé vissulega fyrir hendi.
.
|
