|
 Eftirfarandi
frásögn lýsir sumarleyfi á Íslandi. Hún hófst sem stutt
skýrsla til vina minna John Fish og Tosse Lundberg, sem
hafði ekki skort áhuga á að taka þátt í ævintýrinu, en var
ljóst frá upphafi, að þeir kæmust ekki með í þetta skiptið.
Til að svala forvitni þeirra, reyndi ég fyrst að lýsa
atburðum þriggja viðburðarríkra vikna á þremur blaðsíðum en
sá hversu ófullkomin sú aðferð var. Ég reyndi aftur og hér
birtist útkoman.
Hér verða ekki tíundaðar staðreyndir, sem finna má í
ferðabókum. Þetta er hvorki uppsláttarrit né samansafn
upplýsinga úr öðrum heimildum, heldur frásögn af eigin
reynslu. Engu hefur verið aukið við til að lífga upp á
frásögnina og engum afglöpum okkar sleppt. Þar, sem vísað
er til beinnar ræðu, fer ég eftir minni.
„Það er engum erfiðleikum bundið að kaupa vistir á leiðinni
um landið, ef þið hættið ykkur ekki út fyrir alfaraleið.
Hálendið er ekki á færi ókunnugra”. Þessar setningar í
síðasta bréfinu frá Ferðaskrifstofu ríkisins voru sá hvati,
sem réði úrslitum. Við urðum enn þá áfjáðari að komast af
stað og kynnast óbyggðum landsins af eigin raun.
Ég get ekki sagt í fullri hreinskilni, að ég hafi notið
hverrar stundar gönguferðarinnar um Ísland. Jean Koch fékk
smjörþefinn af óþægindunum. Hvað sem því líður, hef ég
notið þess ólýsanlega að færa þessa ferðalýsingu í letur.
Það er heldur ekki jafnvíst, að þessar línur séu eins
ánægjulegar aflestrar og að skrifa þær. Hafi mér tekizt að
gæða þessa lýsingu hálfu því lífi, sem við reyndum
raunverulega, er hún fyllilega lestrar virði, og e.t.v.
kynni hún að vekja einhverja til dáða. Ráð mín til þeirra
eru þau, að drífa sig fyrir alla muni af stað, en flýta sér
hægt.
Hólmgangan við öræfi Íslands er
einungis við hæfi þeirra, sem eru orðnir langþreyttir á
skarkala og manngrúa helztu sumardvalarstaða. Þeirra bíður
einvera og stórfengleg náttúra. Fólk kynnist sjálfu
sér, takmörkunum sínum og getu. Það er svona ferðar virði.
.
|
