Sprengir er talinn vera sušvestan Fjóršungsvatns og vera stašur, žar sem hestar sprungu į reišinni, žegar fólk reiš eins hratt og žaš gat til aš komast hjį žvķ aš hitta illar vęttir, śtilegumenn, drauga eša įlfa fyrir į leišinni. Eldra nafn į Sprengisandi er Gįsasandur, sem margir telja aš hefjist noršan Hįumżra, efsta gróšurlendis į Holtamannaafrétti. Leišin yfir Sprengisand er bęši gömul og nż, žótt žar hafi ęvinlega veriš fęrra fólk į feršinni en yfir Kjöl og Kaldadal. Įstęšan var einkum tvķžętt, annars vegar var mun lengra į milli įfangastaša og vegalengdin milli byggšra bóla į Noršur- og Sušurlandi einnig. Hinn 15. įgśst 1933 var fyrst fariš į bķl noršur yfir Sprengisand. Feršin tók sex daga aš Mżri ķ Bįršardal. Gamla leišin liggur frį Žjórsįrdal ķ Bįršardal. Skjįlfandafljót var oft rišiš nešan Kišagils og haldiš įfram aš Svartįrkoti. Hagar voru fįir, hinir efstu aš sunnan voru viš Hreysiskvķsl en aš noršan viš Kišagil. Milli Eyvindarvers og Kišagils var u.ž.b. 75 km reiš. Vegalendin milli grasa fyrir sunnan og noršan var 70-80 km.  Stundum var fariš frį Galtalęk į Landi, yfir Tungnį į ferju, žar sem var bķlaklįfur og noršur Bśšarhįls aš Sóleyjarhöfša.

Nśverandi leiš, svokölluš Ölduleiš er mun austar. Hśn er greišfęr traustum bķlum, žótt hśn verši yfirleitt ekki fęr fyrr en ķ jślķ į sumrin. Helztu tįlmar žar eru óbrśašar įr, einkum Nżjadalsį og Hagakvķsl og stundum er bezt aš reyna ekki viš žęr einbķla.