|
ARNARVATNSHEIÐI
Arnarvatnsheiði og Tvídægra
eru heiðarflæmi, sem þekja norðvestuhluta meginhálendisins. Þar eru
vötnin sögð óteljandi líkt og hólarnir í Vatnsdal og eyjarnar á
Breiðafirði. Þessar heiðar eru meðal fegurstu og friðsælustu svæða
landsins og þar hafa margar fjölskyldur átt ótal unaðsstundir í útilegum
og veiðiferðum. Á Arnarvatnsheiði er mikill fjöldi veiðivatna, s.s.
Arnarvatn stóra, Úlfsvatn, Réttarvatn, Reykjavatn, Krókavatn,
Mordísarvatn og Krummavatn. Á Tvídægru, sem er votlend og ill
yfirferðar, eru líka mörg vötn, s.s. Flóavatn, Krókavatn og Langavatn.
Hún er m.a. vettvangur Heiðarvígasögu. Ýmsar ár renna frá Tvídægru,
s.s. Þorvaldsá, Núpsá og Vestuá til Miðfjarðar, Hrútafjarðará til
Hrútafjarðar og Kjarrá til Borgarfjarðar.
Í flestum
vötnunum er mikil fiskisæld og einhver veiði í þeim öllum. Þar hafa
Borgfirðingar og Húnvetningar stundað veiði frá örófi alda. Veiðin var
stunduð jafnt með dorg og netum, bæði vetur og sumar, enda geysileg
búbót, þegar hart var í ári. Vetrarveiði féll niður um tíma, en nú
orðið leggja æ
fleiri leið sína á þessar fögru slóðir til að dorga í
gegnum ís. Fuglalíf er mikið á heiðinni og þar var mikil grasatekja
fyrrum. Sekir menn áttu oft bólstaði á heiðinni eins og lesa má um í
Grettissögu. Nokkrar leiðir liggja yfir þessi heiðalönd. Þessar leiðir
eru einungis ætlaðar jeppum. Að sunnan er farið frá Kalmanstungu yfir
Strútsháls, Hallmundarhraun og Þorvaldsháls að Arnarvatni. Þangað
liggja leiðir líka að norðan upp Víðidal og Vatnsdal. Frá Arnarvatni er
hægt að aka austur um Stórasand út á Kjalveg norðan Sandkúlufells.
STÓRISANDUR
Stórisandur er hæðótt
og lítt gróið svæði í 700-800 m hæð yfir sjó norðan Langjökuls í
Vestur-Húnavatnssýslu. Nánar tiltekið er hann milli Arnarvatnsheiðar og
Kjalvegar norðan Seyðisár. Þarna eru jökulsorfin og víða stórgrýtt
grágrýtishraun, sem eru þó víða greiðfær, enda liggur hinn forni
Skagfirðingavegur um þau. Fjallvegafélagið lét ryðja þar braut og varða
á árunum 1831-34. Grettishæð er áberandi strýta á Sandinum. Hún er
e.t.v. Grettisþúfa, sem kunn er úr Grettissögu, þar sem Þorbjörn öngull
er sagður hafa grafið höfuð Grettis.
Einnig er til sögn um að Grettir hafi barizt þar við óvini sína. Víða
eru uppsprettur meðfram Stórasandi og vatnið fellu til norðurs til
Vatnsdals- og Víðidalsár og einngi til suðurs í Fljótsdrög (Norðlingafljót).
Krákur (1167m), norðan Langjökuls, er mesta fjallið við Stórasand.
Skagfirðingar stunduðu skreiðarferðir um Sand til 1890. Þeir litu til
Mælifellshnjúks til að átta sig á færðinni um Sandinn. Þar má sjá stóra
fönn, sem líkist hesti í lögun. Þegar hún var gengin í sundur um
bógana var Sandurinn orðinn fær.
Hvítan hest í
Hnjúkinn ber,
Hálsinn reyrir klakaband.
Þegar bógur þíður er,
Þá er fært um Stórasand.
VÍÐIDALSTUNGUHEIÐI
er upp af Víðidal nog nær suður að
Stórasandi og Arnarvatni, austur að Haukagilsheiði og vestur að
Aðalbólsheiði. Suðurmannasandfell (710m) er á mörkunum við
Stórasand og mestur hluti heiðarinnar liggur 400-500 m.y.s. Hún
er velgróin, mjög mýrlend og erfið yfirferðar, aðallega norðan- og
vestantil. Hæðahryggir eru á henni austanverðri, allt að
Arnarvatni. Eyðibýli nyrzt á heiðinni voru lögð undir afréttina.
Aðalvötnin á heiðinni eru Bergárvatn, Melrakkavatn, Hólmavatn,
Þrístikla og Króksvatn. Víðidalsá og Fitjá eiga upptök sín á
heiðinni. Upp frá Hnappsstöðum er bílaslóð að Arnarvatni.
AUÐKÚLU-, GRÍMSTUNGU
og EYVINDARSTAÐAHEIÐI
Leiðir að
vötnum á þessum heiðum liggja upp úr nokkrum dölum á Norðurlandi,
Vatnsdal, Blöndudal og Svartárdal í Húnaþingi og Mælifellsdal og
Vesturdal í Skagafjarðarsýslu. Leiðin upp á Grímstunguheiði (751 og
752) um Vatnsdal verður að jeppaslóða og tengist Kjalvegi um
Stórasandsleið inn á Auðkúluheiði. Leiðin upp á Auðkúlu heiði um
Blöndudal er öllum bílum fær eftir uppbyggðum vegi Landsvirkjunar (731,
732 og F37) fram hjá Blönduvirkjun. Sé ekið áfram suður og sveigt til
vinstri, skammt norðan Geirsöldi á Kili, er hægt að komast yfir Blöndu á
vaði inn á Eyvindarstaðaheiði. Leiðin frá þjóðvegi nr. 1 upp á
Eyvindarstaðaheiði liggur um Vesturdal (751, 752 og F72) að
Ásbjarnarvötnum og Laugafelli. Einnig er leið upp úr Mælifellsdal, sem
tengist síðan leiðinni upp úr Vesturdal sunnar, norðan Hofsjökuls.
Þessar leiðir eru
víða seinfarnar og nokkrir gangnamannaskálar eru þarna á heiðum uppi.
Ásgeirs- eða Álfgeirstungur eru mýrlend og tiltölulega
velgróin afréttarsvæði innarlega á Eyvindarstaðaheiði. Þar voru
víðáttumiklar flár með stórgerðum rústum áður en land þornaði og fór
að blása upp suður undir Hraungörðum. Við Fossabrekkur eru
nokkrar tjarnir og Mannabeinavatn stærst. Svæði þetta er á milli
Ströngukvíslar og Haugakvíslar og tveir leitarmannaskálar við hina
fyrrnefndu. Flár eru mýrar inni á hálendinu. Þúfurnar í
þeim kallast rústir og geta orðið allt að tveggja metra háar og 10-15
metrar á lengd og breidd. Milli þeirra eru oftast flóasund og
fjöldi tjarna. Oft fer klaki ekki úr rústunum á sumrin og sumar
eru blásnar í kollinn. Gróðurfélögin eru mjög mismunandi vegna
mismunandi jarðraka.
Það er ekki laust við, að þessi tiltölulega velgrónu heiðarlönd heilli
og hrífi þá, sem um þau fara, og kalli fólk til sín aftur og aftur.
HOLTAVÖRÐUHEIÐI
Holtavörðuheiði (407m) liggur á milli Norðurárdals
(Tröllakirkja/Snjófjöll) og Hrútafjarðar (heiðar vestan Tvídægru).
Varða til minningar um heimsókn Danakonungs 1936 með fangamarki konungs
var hlaðin til minningar um þennan atburð norðarlega á heiðinni.
Vegurinn var endurbyggður frá árinu 1976 og var víða fluttur austar á
heiðina og nýtt sæluhús byggt (fjarlægt 2001). Árið 1831
varðaði Fjallvegafélagið heiðina. Hún var löngum stytzta og
fjölfarnasta leiðin milli byggða og þar varð fólk oft úti í slæmum
vetrarveðrum. Sunnan heiðar var Fornihvammur lengi veitinga- og
gististaður. Þar reisti Fjallvegafélagið sæluhús 1831 og áratug
síðar hófst þar búskapur. Norðan heiðar gegndi Grænumýrartunga
svipuðu hlutverki, þar til Brú og Staðarskáli tóku við því. Nú
eru allir þessir staðir horfnir og/eða hættir, nema Staðarskáli, sem
stendur nýr við nýjan veg um leirur Hrútafjarðar (2008).
Miklagil með samnefndri á er á norðanverðri heiðinni.
Vatn rennur um gilið frá Tröllakirkju og skammt neðan brúar eru
klettadrangur og foss, sem báðir heita Jörundur. Gilið var
mikill farartálmi áður en það var brúað og um það rennur mikið vatn í
vorleysingum.
HJALTADALSHEIÐI
Hjaltadalsheiði er gömul og fyrrum fjölfarin gönguleið milli
Hörgárdals og Hjaltadals. Efst á henni er farið yfir jökul í
u.þ.b. 1000 m hæð yfir sjó en fjöllin umhverfis eru 1200-1300 m há.
Hún er villugjörn í vondum veðrum og hefur krafizt margra mannslífa.
STÓRA-VATNSSKARÐ
Vatnsskarð
(420m) er á milli Grísafells (782m) og Valadalshnjúks (850m) frá
Vatnshlíðarvatni að vestan. Vegurinn um það liggur milli
Bólstaðarhlíðar í Svartárdal og Víðimýrar í Skagafirði. Í dalskarðinu
eru bæirnir Stóra-Vatnsskarð og Valagerði. Tvö eyðibýli eru í Valadal,
Valadalur og Valabjörg. Þau, ásamt Vatnshlíð og Víðimýrarseli, voru
kölluð á Skörðum. Valadalur fór í eyði 1972 og Valabjörg 1944. Bærinn
Stóra-Vatnsskarð stóð áður norðan Valadalsár en var fluttur að
þjóðveginum árið 1963 eftir bæjarbruna.
SIGLUFJARÐARSKARÐ
Siglufjaðarskarð varð meðal hæstu fjállvega á landinu (630m) og
oftast lokað 8-9 mánuði á ári og stundum í sumarhretum.
Eftir að Strákavegur og Strákagöng komu til sögunnar er lítið um ferðir
yfir skarðið, þótt Siglufjarðarbær haldi veginum ökufærum fyrir þá, sem
vilja njóta fagurs útsýnis úr skarðinu á góðum degi.
HELJARDALSHEIÐI
Heljardalsheiði (865m) er skarð milli Svarfaðardals og Heljardals,
hliðardals Kolbeinsdals. Hæstu fjöll umhverfis eru Heljarfjall
(1090m) og Hákambar (1162m). Heiðin er brött báðum megin og
jökull efst. Hún var fjölfarin fyrrum og var oft erfið
yfirferðar eins og nafnið gefur tilkynna. Ferð milli bæjanna
Skriðulands í Kolbeinsdal og Atlastaða í Svarfaðardal er rúmlega
fjórir klukkutímar. Árið 1195 var séra Guðmundur Arason, prestur
á Völlum í Svarfaðardal, á ferð um heiðina við fimmtánda mann.
Fólkið lenti í stórhríð og einungis Guðmundur og stúlkubarn lifðu hana
af. Hann varð síðar biskup á Hólum (Guðmundar saga góða).
HÉÐINSSKÖRÐ
Héðinsskörð (1210m) eru milli Barkárdals í Hörgárdal og Hjaltadals.
Það er mjög þröngt og 200-500 m langt milli brúna. Þarna er mjög
sprunginn jökull og því er leiðin vandfarin. Þessi leið var
fjölfarin fyrrum. Ingimar Sigurðsson (1880-1908) varð þarna úti
og dró þá mjög úr ferðum.
ÖXNADALSHEIÐI
Öxnadalsheiði (540m) liggur milli Norðurárdals í Skagafirði og Öxnadals
í Eyjafirði. Hún er þrengst vestantil um Skógarhlíð og Giljareit.
Austar er víðara flatlendi og vatnaskil um Flóann. Þar varð flugslys
árið 1958, þega fjórir ungir menn fórust. Heiðará fellur vestur til
Norðurár. Í sæluhúsi Slysavarnarfélagsins, Sesselíubúð (Sesselía
Eldjárn frá Tjörnum í Svarfaðardal) eru hitunartæki og sími. Mikil
snjóþyngsli eru á heiðinni og þótti ferðalöngum gott að njóta yls og
veitinga að Fremri-Kotum í Norðurárdal og í Bakkaseli (nú í eyði) efst í
Öxnadal.
LÁGHEIÐI
Lágheiði
(209m) er sumarfjallvegur milli Stíflu og Ólafsfjarðar. Hún er
tiltölulega lágur og gróinn dalur. Vegurinn fyrir Ólafsfjarðarmúla og
síðar göngin í gegnum hann ollu því, að vegurinn um Lágheiði var lítt
notaður en síðar jókst umferð um hann vegna innlendra og erlendra
ferðamanna. Árið 2002 samþykkti Alþingi jarðgangaáætlun milli
Ólafsfjarðar og Siglufjarðar, sem ríkisstjórnin frestaði 2003 við lítinn
fögnuð Siglfirðinga, sem mótmæltu hástöfum
VAÐLAHEIÐI
Vaðlaheiði
(600m) lá þjóðleiðin um Steinsskarð milli Eyjafjarðar og Fnjóskadals.
Endurvarps- fjárskiptastöð er á hæstu bungu norðar skarðsins (613m).
Hún er víðast allvel gróin og stórkostlegt útsýni af hanni í góðu veðri.
Rétt sunnan Vaðlaheiðar er hið grunna Bíldsárskarð uppi af Kaupangi.
Þar var fyrrum vörðuð og greiðfær alfaraleið til Fnjóskadals.
Landnáma segir, að Helgi magri hafi byggt sér skála að Bíldsá annað
árið sitt við Eyjafjörð. Líklega hefur Helgi lagt skipum sínum
skammt norðan þessa bústaðar við svonefndan Festarklett við ósa Bíldsár.
Þarna dvaldist hann í bráðabirgðaskála áður en hann fluttist að
Kristnesi.
VÍKURSKARÐ
Víkurskarð
(325m) tók við hlutverki Vaðlaheiðarvegar, þar sem það er mun lægra,
þótt þar verði oft ærið snjóþungt.
REYKJAHEIÐI
Heiðin
milli Reykjahverfis og Kelduhverfis, sunnan Gæsafjalla norður að
Grísafjöllum er kölluð Reykjaheiði. Margir vilja þó aðeins nota þetta
nafn yfir nyrzta hluta þessa svæðis. Reykjaheiðin er hulin mosavöxnum
hraunum. Um heiðina liggur vegur milli Húsavíkur og Kelduhverfis
(Fjöll) í 350 m hæð yfir sjó. Hann er einungis fær á sumrin og mjög er
þar snjóþungt á veturna. Þarna var alfaraleið fyrrum og oft varð fólk
úti á leiðinni á veturna. Botnsvatn er ein af perlum heiðarinnar. Það
er örskammt frá Húsavík og heillaráð að fá leyfi til að fá leyfi til að
renna þar fyrir fisk á leiðinni yfir heiðina. Árið 1700 varð maður úti
á heiðinni í blindhríð um mitt sumar. Við Sæluhúsmúla var fyrrum
sæluhús, sem nú er rústir einar. Þar urðu ferðamenn, sem voru einir á
ferð oft fyrir ónæði draugs. Við Sæluhúsmúlann kvíslast vegurinn niður
í Kelduhverfi og inn að Þeistareykjum og þaðan suður á þjóðveginn á
Hólssandi. Gegnt Sæluhúsmúla er Höfuðreiðarmúli, sem nánar er getið
undir Víkingavatni í Kelduhverfi.
TUNGUHEIÐI
Tunguheiði
er 15 km langur fjallvegur yfir Tjörnesfjallgarð milli bæjanna Fjalla í
Kelduhverfi og Syðri-Tungi á Tjörnesi. Hún er snarbrött að austan en
aflíðandi niður Tjörnesið. Uppi á henni ber Biskupsás (532m), þaðan sem
útsýni er óborganlegt á góðum degi. Heiðin var fjölfarin á meðan
Keldhverfingar sóttu verzlun til Húsavíkur. Tunguheiði var 13 km
styttri en Reykjaheiði. Akvegur var opnaður fyrir Tjörnes 1956.
FLJÓTSHEIÐI
Fljótsheiði (247m) er stórt heiðarflæmi austan Bárðardals. Norðan
hennar er Aðal- og Reykjadalur en Mývatnsheiði að sunnan. Heiðin er
víðast lægri en 200 m.y.s. og að mestu vel gróin, þótt nokkuð sé um
uppblástur sunnantil. Allir bæir, sem byggðust á heiðinni á 19. öld eru
nú í eyði. Þetta svæði kemur við sögu í Reykdælasögu.
MÝVATNSHEIÐI
Mývatnsheiðarvegur (335m) liggur framhjá Másvatni á milli Reykjadals og
Mývatnssvæðisins. Þessi leið býður frábært útsýni í góðu veðri, alla
leið suður til jökla á hálendinu.
MÝVATNSÖRÆFI
Mývatnsöræfi (350-355m) eru austan Mývatns, milli þess og Jökulsár á
Fjöllum, og ná yfir stóran hluta Ódáðahrauns, sem er eign Reykjahlíðar
við Mývatn. Þau eru flatlend, þakin hraunum, móbergsfellum og gígum.
Þar er m.a. Búrfell, Skólamannafjöll, Jörundur, Eilífur, Herðubreið,
Herðubreiðarfjöll. Öræfin eru víða sprungin og sundurtætt, enda hafa
sprungugos og jarðskorpuhreyfingar valdið sífelldum breytingum. Stærsta
jarðfallið er milli Austari- og Vestari-Brekku. Meðal stærstu gjánna
eru Sveinagjá og Fjallagjá. Mývatnsöræfi líta í fljótu bragði út fyrir
að vera gróðursnauð en við nánari athugun finnast fallegar gróðurvinjar,
þar sem skammt er í vatn. Norðurhlutinn er að mestu mólendi.
Þjóðvegurinn liggur um Námaskarð að brúnni á Jökulsá á Fjöllum (byggð
1957).
ÓDÁÐAHRAUN
Ódáðahraun
er stærsta samfellda hraunbreiða landsins. Mörk þess eru Vatnajökull og
Vonarskarð að sunnan, Skjálfandafljót að vestan, Jökulsá á Fjöllum að
austan og líklega Mývatnsfjöll að norðan, þótt þau mörk séu óskýr.
Þetta hraun- og landflæmi nær frá 400 m hæð nyrzt til 800 m hæðar syðst
og upp úr því rísa mörg fjöll og fjallagarðar, s.s. Herðubreið og
Dyngjufjöll. Að jafnaði er þetta svæði tiltölulega greiðfært, þótt
gróður- og vatnsleysi geti valdið ferðalöngum erfiðleikum. Talið er að
nafnið Ódáðahraun komi fyrst fram í riti Gísla Oddsonar biskups, Undur
Íslands árið 1638. Svæðið var að mestu ókannað þar til Öskjugosið 1875
beindi för manna til Dyngjufjalla.
Fyrstur til að sjá
það var Englendingurinn William Lord Watts, sem var á ferð norður yfir
Vatnajökul. Árið 1885 fór Þorvaldur Thoroddsen víða um Ódáðahraun með
fylgdarmanni sínum, Ögmundi Sigurðssyni. Ólafur Jónsson frá Akureyri
kannaði svæðið í 20 ferðum á árunum 1933-1945 og gaf síðan út þriggja
binda ritsafn um ferðir sínar, Ódáðahraun I-III.
Sagnir frá fyrri
öldum geta um Ódáðahraun sem alfaraleið í tengslum við Sprengisandsleið.
Stytzt er að vitna í Hrafnkelssögu um ferðir Sáms á Leikskálum. Oddur
biskup Einarsson er sagður hafa lent í villum og útilegumannabyggð.
Gömlu leiðarinnar um Ódáðahraun hefur verið leitað og hún er talin
fundin.
HÓLSFJÖLL
Hólsfjöll
eða Fjallasveit nær yfir svæðið austan Jökulsár á Fjöllum, sunnan
núverandi þjóðvegar og allt austur að Dimmafjallagarð og Haugsöræfum.
Þarna var fyrst byggt á Hóli á 14. öld og síðar á Grímsstöðum. Hólssel
byggðist í kringum 1650. Um miðja 19. öldina spruttu upp nýbýli á
Hólsfjöllum og sveitin var gerð að sérstakri sókn með kirkju á
Víðirhóli. Þarna bjuggu u.þ.b. 100 manns árið 1859. Möðrudalssókn á
Efra-Fjalli og Fjallasókn voru gerðar að sérstöku prestakalli á árunum
1880-1907. Fjallahreppur var stofnaður
1893 en fram að því var sveitin hluti af Skinnastaðarhreppi.
Hólsfjallahangikjötið var rómað fyrir gæði og óvíða annars staðar voru
sauðir jafnvænir og á Hólsfjöllum. Uppblástur og ofbeit ollu verulegri
gróðureyðingu, sem búið er að berjast gegn áratugum saman með ágætum
árangri. Norðanverðum Hólssandi, sem nær u.þ.b. frá gígaröðinni
Rauðhólum norður að Grímsstöðum, var lokað með sandgræðslugirðingu.
Eini bærinn, sem er eftir í byggð í sveitinni, er Grímsstaðir. Leiðin
milli Öxarfjarðar og þjóðvegarins við Grímsstaði er fjölfarin á sumrin,
þegar ferðamenn leggja leið sína til Dettifoss. Leiðin vestan ár milli
Kelduhverfis og þjóðvegarins á Mývatnsöræfum er mun ógreiðfærari en hún
liggur að Dettifossi vestan ár. Báðar þessar leiðir eru ófærar á
veturna.
VEGASKARÐ
Þjóðvegur #1 liggur upp úr Víðidal að vestan
um Vegaskarð að Mörðudal á Fjöllum eða áfram um Háreksstaðaleið. Sunnan
þess er Vegahnjúkur (783m) og Sauðahnjúkur (641m). Skarðið er snjóþungt
og þar er talið reimt eftir að skyggja tekur vegna förukonu, sem varð
þar úti.
MÖÐRUDALSÖRÆFI
Möðrudalsöræfi (660m) taka við austan Grímsstaða, Víðidals og
Vegskarðs. Hæst rís gamli þjóðvegurinn (nú Háreksstaðaleið) í
Möðrudalsfjallgarði. Þetta landsvæði tilheyrir Möðrudal á Fjöllum, sem
er talin meðal landstærstu jarða landsins. Umhverfi bæjarins er í 460
m.y.s. Árið 2003 voru aðeins Grímsstaðir og Möðrudalur í byggð en
Víðidalur lagðist í eyði í kringum aldamótin. Mörg örnefni benda til
meiri byggðar fyrrum en Öskjugosið 1875 setti strik í reikninginn.
Síðustu áratugi 20. aldar og fram á okkar tíma hafa öræfin gróið
talsvert upp en enn þá skiptast á gróðurflesjur og uppblásturssvæði.
Svæðið milli Möðrudalsfjallgarðanna heitir Geitasandur.
JÖKULDALSHEIÐI
Jökuldalsheiði er víðast í nánd við 500 m yfir sjó og er u.þ.b. 60 km
löng á milli Þríhyrningsfjallgarðar, Möðrudalsfjallgarðar, Þjóðfells og
Súlendna að vestan og hábrúna Jökuldals með ýmsum hnúkum að austan. Þar
eru berar melöldur, fjöldi vatna, flóar og votlendi, vaxin broki,
ljósastör og loð- og grávíði.
Um og eftir miðja
19. öld var mikil byggð á heiðinni. Þar bjó fólk, sem vildi vera
sjálfbjarga en hafði ekki efni á að stofna til búskapar annars staðar.
Öskjugosið 1875 lagði byggðina á heiðinni að mestu í eyði og margt fólk,
sem flosnaði upp fluttist til Vesturheims. Halldór Laxness mun hafa
fengið margar hugmyndir að skáldsögu sinni „Sjálfstætt fólk” af kynnum
sínum við síðustu ábúendur þar. Gunnar Gunnarsson skrifaði skáldsöguna
„Heiðarharmur”, sem lýsir lífi fólksins á Jökuldalsheiði vel.
TUNGUSELSHEIÐI
er afréttur Langnesinga austan Hafralónsár. Kverká rennur um
hana til Þistilfjarðar og Litla-Kverká til Miðfjarðar. Þessar ár
eru sýslumörk Norður-Þingeyjarsýslu og Norður-Múlasýslu.
Miðdalsvatn er stærst nokkurra vatna á heiðinni, sem er grösug og
mýrlend. Arnarfjöll (528m) eru um hana miðja sunnanverða.
Vesturbrún þeirra er Arnarhyrna. Þar er leitamannakofi.
Austurkofi er á Sveindalseyrum norðan Kilafjalla (545m). |
