|
Ingólfsfjörður á Ströndum er u.þ.b. 8 km
langur og 1½ km á breidd á milli Munaðarness og Seljaness. Úti
fyrir eru sker og grynningar en fjörðurinn sjálfur er hindrunrlaus
og djúpur. Lítið er um undirlendi. Kálfatindur (646m), Eyrarfell
(634m) og Glissa (718m) setja mestan svip á umhverfið. Vegur liggur
alla leið að Eyri um Meldal í Trékyllisvík. Ógreiðfær leið
liggur áfram í fjörunni meðfram Hádegisfjalli (358m),
Seljanesfjalli (364m) og Svartahnjúk inn í Ófeigsfjörð alla leið
að Háareka. Þar hefja margir gönguferð til
Hornstranda eða láta
ferja sig að Dröngum eða lengra á vit ævintýranna.
Árið 1915
hófu Norðmenn síldarsöltun í Ingólfsfirði en fljótlega tóku
íslenzkir athafnamenn við rekstrinum. Umsvifin jukust jafnt og
þétt og urðu mest sumarið 1919. Þá var saltað geysimikið á
mörgum stöðvum við fjörðinn. Sama haust var gífurlegt verðfall
(krakkið) á afurðunum, sem gerði marga velefnaða menn að öreigum á
skömmum tíma.
Þráðurinn
var tekinn upp árið 1930 og lítil síldarbræðsla byggð 1936/37,
en atvinnurekstur var lítill fram til áranna 1942-44, þegar Ingólfur
hf. reisti síldarverksmiðu á Eyri.
Lítil rækjuverksmiðja var reist nokkru síðar og rekin í
nokkur ár. Þessar
framkvæmdir byggðust aðallega á voninni um síldveiðarmar í Húnaflóa,
sem brugðust fljótlega. Verksmiðjureksturinn
var lagður niður árið 1952 og byggðin hvarf með öllu.
Þarna myndaðist ekki þorp eins og á Djúpuvík, líklega
vegna þess, að stórrekstur stóð fremur stutt og síldaraflinn
farinn að minnka. Fólk
dvelst gjarnan þar á sumrin, líkt og víðar á þessum slóðum.
Eitt íbúðarhúsanna, sem stóð við Kleif í Ingólfsfirði
er enn þá til. Það
var upprunalega flutt inn frá Noregi (katalóghús) árið 1906 og
reist á Patreksfirði, þar sem það hét Babýlon.
Árið 1917 var það flutt að Kleifastöðinni og þaðan til
Reykjavíkur að ævintýrinu loknu.
Það stóð við Laugaveginn, næsta hús neðan við bílastæði
Stjörnubíós, þar sem er rekin sjoppa í steyptum kjallara þess.
Munaðarnes, yzt við fjarðarmynnið, er enn þá í byggð allt árið
og er nyrzta byggða bólið í Strandasýslu. |