Ketilsstaða er ekki getið í fornsögunum.  Jörðin hefur löngum verið í bændaeign.  Hún er syðst í Hjaltastaðaþinghá, vestan Selfljóts, frá Græfum, sem nú er Kjarvalshvammur á sýslumörkum gegnt Hreimsstöðum, norður á Merkiholt í blánni Glámu hinni ytri og þaðan þvert austur í Selfljót, með Bárðarlæk rétt sunnan Kvisthaga.  Vesturmörkin eru sunnan frá beygju á Steinsvaðsvegi og norður yfir Vörðuhöfða vestur af Hlégarði og áfram á klettaholtið í Glámu.  Selfljót er austan jarðarinnar.  Hún er 5 km löng og misbreið (mest 2 km).  Hlégarður og Ártún eru nýbýli úr landi Ketilsstaða.  Þjóðvegurinn liggur eftir endilöngu landi jarðarinnar.

Jóhannes Kjarval, listmálari, hafðist við flest sumur (1948-68) í skúrbyggingu í Ketilsstaðalandi.  Í Kjarvalshvammi stendur líka geymslukofi og naust Gullmávsins.  Ofan hvammsins er klettaásinn Háöxl og margir telja, að Kjarval hafi orðið var við huldufólk þar.  Erla Stefánsdóttir áði þarna í hvamminum og þóttist m.a. sjá jarðdverga við skúrinn og þrjú há og mjó hús uppi í klettunum.