Stórisandur er hæðótt og lítt gróið svæði í 700-800 m hæð yfir sjó norðan Langjökuls í Vestur-Húnavatnssýslu.  Nánar tiltekið er hann milli Arnarvatnsheiðar og Kjalvegar norðan Seyðisár.  Þarna eru jökulsorfin og víða stórgrýtt grágrýtishraun, sem eru þó víða greiðfær, enda liggur hinn forni Skagfirðingavegur um þau.  Fjallvegafélagið lét ryðja þar braut og varða á árunum 1831-34.  Grettishæð er áberandi strýta á Sandinum.  Hún er e.t.v. Grettisþúfa, sem kunn er úr Grettissögu, þar sem Þorbjörn öngull er sagður hafa grafið höfuð Grettis. Einnig er til sögn um að Grettir hafi barizt þar við óvini sína. 

Víða eru uppsprettur meðfram Stórasandi og vatnið fellu til norðurs til Vatnsdals- og Víðidalsár og einngi til suðurs í Fljótsdrög (Norðlingafljót).  Krákur (1167m), norðan Langjökuls, er mesta fjallið við Stórasand. 

Skagfirðingar stunduðu skreiðarferðir um Sand til 1890.  Þeir litu til Mælifellshnjúks til að átta sig á færðinni um Sandinn.  Þar má sjá stóra fönn, sem líkist helsti í lögun.  Þegar hún var gengin í sundur um bógana var Sandurinn orðinn fær.

Hvítan hest í Hnjúkinn ber,
Hálsinn reyrir klakaband.
Þegar bógur þíður er,
Þá er fært um Stórasand.

Krákur á Sandi (1167m; móberg), rétt sunnan Stórasands, er stór og fagur.  Af honum er mikið útsýni á góðum degi, enda sést hann víða að.  Krákshali með gígaröð gengur til norðurs frá honum.  Þaðan er Krákshraun, fornt helluhraun, líklegast runnið.