Þaralátursfjörður er milli Furufjarðar og Reykjafjarðar.  Milli hans og Reykjarfjarðar er Þaralátursnes og Furufjarðarnúpur milli hans og Furufjarðar.  Þaralátursós á upptök sín í Drangajökli og  flæmist um sandana við ármynnið, þar sem er gróðursnautt.  Eyrarnar eru frjósamar og þar er eyrarrós áberandi síðla sumars en þessi jurt er óvíða að finna annars staðar á Vestfjörðum.  Landkostir Þaralátursfjarðar voru aldrei miklir, þannig að þar var ekki þéttbýlt.  Hann fór í eyði árið 1946 og í Jarðabók Árna Magnússonar og Páls Vídalíns frá upphafi 18. aldar er talað um forna eyðijörð í firðinum, sem hafi ekki verið íbyggð í manna minnum.  Hlunnindin lágu í selveiði og rekaviði auk betra skipalægis en í næstu fjörðum.

Íslendingasögurnar og sagnir síðari tíma segja frá mörgum misyndismönnum, sem sóttu til Stranda og ekki sízt í Þaralátursfjörð vegna fámennis á flótta undan réttvísinni.  Óspakshöfði, kenndur við Óspak Glúmsson úr Eyrbyggju, er ofarlega í Þaralátursósnum.  Óspakur fór um Strandir með ránum og spellvirkjum á 11. öld og bændur settust um víggirtan bæ hans í Þaralátursfirði.  Niðurstaða þessa umsáturs var loforð Ósvífurs að fara brott og koma aldrei aftur á Strandir.

Gangan fyrir Þaralátursnes er greið til Reykjarfjarðar.  Leiðin um Svartaskarð til Furufjarðar er talsvert erfið og Ósinn í Þaralátursfirði er væður á fjöru en óvæður á flóði.