|
 Mjóifjörður er 18 km. langur og 2 km. breiður og er akvegur þaðan yfir
Mjóafjarðarheiði, Slenjudal og Fagradal til Fljótsdalshéraðs. Vinalegt þorp,
Brekkuþorp, er í Mjóafirði og er þar gisiti - og veitingaaðstaða.
Mjóifjörður skartar mikilli
náttúrufegurð og er nú fjölsóttur af ferðamönnum. Asknes við Mjóafjörð var um
tíma stærsta hvalveiðistöð heimsins. Vegur liggur út á Dalatanga en þar er
bújörð og veðurathugunarstöð, sem byrjað var að starfrækja árið 1938. Viti
hefur verið á Dalatanga frá 1895.
Laxarækt hófst í firðinum í lok
tíunda áratugar 20. aldar (UA). Í upphafi árs 2006
lýsti fyrirtækið því yfir, að það yrði að hætta starfsemi
vegna gengisþróunar hérlendis og flytja starfsemi sína til
Færeryja.
Árið
1703 voru 90 í sóknarmannatali, 1762-90, 1801-1805 (á 14 býlum),
1880-117, 1901-383, 1950-161, 2000-30.
Árið 1904 urðu íbúar flestir, 412, þar af í Brekkuþorpi 156. Árið 2005
voru íbúar 42, þar af 35 í þorpinu.
Atvinnulíf – umsvif. Frá
upphafi og öldum saman var lífsbjargar aflað til lands og sjávar, nálega
sérhvert byggt ból í örskots fjarlægð frá fjöruborði. Landshættir eru
ekki hagstæðir, ströndin sæbrött og lítið undirlendi, langt á fiskimið
frá innri hluta byggðar, brimsamt hið ytra. Um miðja 19, öld ókst
útflutningur á saltfiski, línuveiðar hófust og útgerð árabáta
margfaldaðist. Útgræðsla og sléttun túna, oft við verstu aðstæður, var
sótt af kappi, lengi vel með handverkfærum. Fleira hefur verið á döfinni.
Síldveiðar Norðmann 1880-1902, uppgrip fyrstu fjögur árin, síðan
stopulla. Allt að 20 nótalög komu við sögu á Mjóafirði, flest gerðu sér
aðstöðu í landi til dvalar og söltunar. Veiddu í landnætur, fluttu á
eigin seglskipum. Flestir starfsmenn norskir, sumir dvöldu allt árið,
aðrir sumar og haust.
.
|
