|
Bahá'u'lláh, spámaðurinn og stofnandi
Bahái-trúarinnar, fæddist 12. nóvember 1817 í Mazindaran-héraði
í Íran. Hann var af aðalsættum, móðir hans var Khadijih Khanum og
faðir Mirza Buzurg-i-Vazir, meðlimur konunglegu hirðarinnar.
Fjölskyldan getur rakið ættir sínar til fyrrum ráðandi ætta
Persíu, s.s. Yazdigird III konungs af Sassanid höfðingjaættinni á
7. öld. Fjölskyldan átti miklar eignir og auðæfi. Bahá'u'lláh
snéri baki við öllu þessu og varð þekktur og elskaður fyrir
örlæti sitt meðal landa sinna.
Hann gerðist fylgjandi Báb, sem var spámaður, sem
undirbjó komu frelsarans, þegar hann var orðinn 27 ára. Hann hitti
Báb aldrei en þeir skrifuðust á. Bahá'ulláh var kunnur sem
Bábi-leiðtogi og var meðal fylgismanna Bábs, sem voru ofsóttir á
árunum 1840-1860. Hann var hnepptur í fangelsi og sætti píningum
(bastinado: barinn með prikum á iljarnar). Árið 1853 var hann
fangelsaður í fjóra mánuði og haldið í neðanjarðardýflissu í
Tehran, sem gekk undir nafninu Siyah-Chal. Þar birtist honum fyrst
himnesk mær, sem gerði honum ljóst, að hann væri hinn útvaldi, sem
Báb væri að bíða eftir.
Bahá'u'lláh var látinn laus en gerður útlægur
frá Persíu og hélt til Bahjdad með nokkrum vinum og ættingjum. Þar
varð hann viðurkenndur andlegur leiðtogi Bábis. Áhrif hans jukust
og persneska stjórnin fékk soldán Ottomanaveldisins til að taka við
honum í Konstantínópel. Að kvöldi brottfarardagsins frá Baghdad
1863 sagði hann fylgjendum sínum, að hann væri hinn útvaldi, sem
Báb hefði sagt fyrir um. Þessi atburður varð upphafið að 12 daga
hátíðarhöldum, Ridvan, sem eru hin heilögustu í trúnni.
Eftir fjögurra mánaða dvöl í Konstantínópel
var honum skipað að flytjast til Adrianopól (nú Edirne í Tyrklandi),
þar sem hann lýsti opinberlega yfir hlutverki sínu. Þaðan boðaði
hann konungum og ráðamönnum heimsins trúna og hét á þá að koma
á heimsfriði, réttlæti og samstöðu.
Eftir fjögurra ára dvöld í Adrianopól, árið
1868, dæmdu tyrknesk yfirvöld Bahá'u'lláh til fangelsisvistar í
fangelsisborginni Akka í Palestínu, þar sem er nú Norður-Ísrael.
Þar var honum haldið í algerri einangrun í tvö ár. Yngsti sonur
hans, Mirza Mihidi, fórst í slysi á þessum tíma. Þrátt fyrir
þessar þrautir, lét Bahá'u'lláh ekki af yfirlýsingum sínum til
æðstu manna heimsins, s.s. Englandsdrottningar, Rússakeisara,
Frakklandskeisara o.fl. Hann hélt líka áfram að halda fram
lögmálum og kenningum um nýtt heimsskipulag og sameiningu mannkyns.
Frá árinu 1870 var fjölskyldan, Bahá'u'lláh,
kona hans og elzti sonur, stöðugt flutt á milli húsa í Akka. Þegar
þau voru í húsi Udi Khamars, gaf Gahá'u'lláh út „Lögbókina”,
Kitab-i-Aqdas. Árið 1877 var honum leyft að fara frá
fangelsisborginni og hann settist að í húsi Maxra'ih í tvö ár.
Þaðan flutti hann í hús Bahji skammt norðan Adrianopól. Þegar
hann dvaldi síðar í Akkra, sendi hann æðstu mönnum heimsins bréf,
sem eru meðal athyglisverðustu skjala í trúarbragðasögu heimsins.
Þar var lýst yfir sameiningu mannkyns og tilkomu einnar heimsmenningar.
Konungar, keisarar og forsetar heimsins á 19. öld voru hvattir til að
jafna ágreining sinn, grafa stríðsaxirnar og helga krafta sína
heimsfriði.
Bahá'u'lláh dó í Bahji 29. maí 1892, 74 ára að
aldri, og var grafinn þar. Í erfðaskrá sinni, sem er kölluð „sáttmálabókin",
tilnefndi hann elzta son sinn sem eftirmann sinn til að boða kenningar
sínar. Kenningarnar voru farnar að fá hljómgrunn utan
Mið-Austurlanda og grafreitur hans er nú nafli trúarlífs áhangenda
hans um allan heim.
Bahá'u'lláh sagði m.a.:
* Jörðin er eitt land og mannkynið er borgarar
þess.
* Ég legg mesta áherzlu á réttlæti. Þið eruð
ekki á mínu bandi, ef þið gerið það ekki.
* Mesti styrkur minn er ástin. Allir, sem hana
þiggja eru hólpnir.
* Fordæmdu ekki syndir annarra á meðan þú ert
sjálfur syndugur.
* Hjarta þitt er mitt heimili. Helgaðu mér það.
* Ég hef gert dauðann að gleðiboða, þess vegna
þarftu ekki að syrgja.
* Haltu merki mínu á lofti, svo að ég megi
minnast þín á himnum.
* Ríku jarðarbúar, hinir fátæku meðal ykkar eru
traust mitt. Gætið þeirra vel!
* Uppspretta allrar þekkingar er vitundin um guð.
Hin mikla dýrð hans verður ekki ljós, nema menn þekki guðlega
tilveru hans. Hámark niðurlægingarinnar er að hverfa úr skjóli
hinna miskunnsömu og leita ásjár hins vonda.
* Kjarni alls, sem ég hef sagt yður er réttlætið.
Maðurinn verður að losna sig við ónýtar langanir og eftirlíkingar,
ganga guði á hönd og skoða allt með alvöru.
* Uppspretta alls góðs er traust á guði,
undirgefni við boð hans og sátt við heilagan vilja hans.
* Kjarni vizkunnar er guðhræðsla, ótti við
reiði hans og refsingu og þakklæti fyrir réttlæti hans og
niðurstöður.
* Kjarni trúarinnar er að bera því vitni, sem
guð hefur kunngert og fylgja boðum hans eins og þau koma fyrir í
hinni helgu bók hans.
* Uppspretta allrar dýrðar er undirgefni og sátt
við boð guðs.
* Kjarni ástarinnar er óskilyrt trú á guð og
afneitun allra langana, nema að þjóna honum.
* Uppspretta hugrekkis og valds er útbreiðsla
guðsorðs og staðföst trú á ást hans.
- Kjarni trúarinnar er fámælgi og að láta verkin tala. Ef
orðskrúðið er góðverkunum yfirsterkara, býr engin sönn trú
að baki.
Bábinn
Bábí hreyfingin, undanfari bahá'í trúarinnar, var í raun sjálfstæð trú
þekkt sem bábismi eða bábí-trú. Það trúarkerfi myndaði sterkt samfélag,
hafði sín eigin rit og setti óafmáanlegt mark á söguna. Hún hófst 23.
maí 1844, þegar hinn 25 ára gamli kaupmaður frá Shiraz í Íran tilkynnti
að hann væri Qa'im, hinn fyrirheitni í Islam. Skírnarnafn hans var
Síyyíd Ali-Muhammad, en hann tók sér nafnið Bábinn, sem þýðir hlið eða
dyr á arabísku. Til skýringar sagði hann að nafn hans táknaði hliðið sem
hinn mikli sendiboði Guðs, sem allt mannkynið byggist við að brátt myndi
birtast, myndi koma í gegnum.
Heimildir eru á einu máli um að Bábinn hafi
verið óvenjulegur sem barn. Hann fæddist 20. október 1819, og honum
var gefinn furðulegur vísdómur og göfgi svo að minnir á Jesúm
ungan. Þegar Bábinn fullorðnaðist tók hann að vinna að verslun í
fjölskyldufyrirtæki sem frændi hans rak. Flekkleysi hans og
guðhræðsla ávann honum virðingu annarra verslunarmanna. Einnig var
hann kunnur að örlæti sínu við fátæka.
Eftir að Bábinn hafði lýst yfir köllun sinni
flykktust að honum fylgjendur og hin nýja trúarhreyfing breiddist út
um Íran eins og skógareldur. Þessi gróska vakti andstöðu og
ofsóknir, einkanlega meðal stjórnenda ríkistrúarinnar, en þeir
töldu völdum sínum og virðingu ógnað. Meðan á ofsóknunum stóð,
var Bábinn settur í fangelsi nokkrum sinnum. Í aðalriti sínu,
Bayán, viðurkenndi hann ekki öll lög múslima og setti ný í
þeirra stað. Í Bayán er lögð rík áhersla á siðferði og einkum
þó hreinleika í hjarta og athöfn. Þar var líka tekinn málstaður
kvenna og fátæklinga og mælt með menntun og gagnlegum vísindum. En
kjarni verksins var undirbúningur komu annars sendiboða Guðs og myndi
sá verða Bábnum miklu meiri og hlutverk hans yrði að innleiða þá
öld friðar og nægta sem svo lengi hefði verið gefið fyrirheit um
í islam, rétt eins og gyðingdómi, kristni og öllum öðrum
trúarbrögðum veraldar.
Þeir sem hlýddu á boðskap Bábsins voru læstir
í hugarheimi sem lítið hafði breytzt frá því á miðöldum. En
með því að boða algerlega nýja trú gat Bábinn hjálpað
fylgjendum sínum til að brjótast til frelsis úr fjötrum trúar
forfeðranna og undirbúa sig fyrir komu Bahá’u’lláh. Þeir sem
andmæltu Bábnum, sögðu að lokum að hann væri ekki aðeins
trúvillingur, heldur stórhættulegur byltingarseggur. Yfirvöldin
ákváðu að láta taka hann af lífi.
Hinn 9. júlí 1850 var dauðadóminum fullnægt í
garði Tabriz herbúðanna. Um það bil tíu þúsundir manna
söfnuðust saman á þökum herskálanna og húsanna þar allt í kring.
Bábinn og ungur fylgismaður hans voru hengdir upp í tveimur reipum
við virkisvegginn. Sveit 750 armenskra hermanna í þrefaldri röð,
250 í hverri, skutu á þá félaga í þremur hrinum. Svo þéttur var
reykurinn af púðrinu og rykinu sem sté upp að dimmdi af og ekki sá
handaskil í garðinum. Eins og skráð er í skýrslum bresku
utanríkisþjónustunnar sást Bábinn ekki þegar reykjarkófinu létti.
Félagi hans stóð ósár og ósnortinn af kúlnahríðinni. Reipin,
sem þeir höfðu verið bundnir með, voru í tætlum.
Bábinn fannst aftur í klefa sínum, þar sem hann
gaf einum fylgjenda sínum síðustu fyrirmæli. Þegar verðirnir komu
til þess að fara með hann á aftökustaðinn fyrr um daginn hafði
hann sagt að ekkert jarðneskt valdì gæti
þaggað niður í sér fyrr en hann hefði sagt allt
sem hann hefði að segja. Nú, þegar verðirnir komu öðru sinni,
sagði Bábinn: "Nú megið þið halda áfram og fullkomna
ætlunarverk ykkar."
Bábinn og hinn ungi félagi hans voru nú færðir
öðru sinni til aftöku. Armensku sveitirnar neituðu að skjóta aftur
og hersveit múslima var kölluð til og skipað að skjóta. Í þetta
sinn voru líkamar tvímenninganna tættir í sundur, hold og bein
beggja blönduðust. Öllum til undrunar voru andlit þeirra ósködduð.
Jarðneskar leifar Bábsins voru árið 1909 lagðar
til hinstu hvíldar í grafhýsi því, sem við hann er kennt á
Karmel-fjalli í Ísrael.
BAHÁ'U'LLÁH
Bahá'u'lláh var persneskur aðalsmaður; faðir
hans var ráðherra við hirð keisarans. Hann gekk til liðs við
hreyfingu Bábsins strax og hann heyrði um hana. Fyrir þær sakir var
hann sviptur öllum eignum sínum, pyndaður, fangelsaður og að lokum
sendur í útlegð, fyrst til Bagdad (1853), síðan til
Konstantínópel og Adríanópel (1863) og loks til Akká í Palestínu
(1868) þar sem hann var fangi tyrknesku stjórnarinnar til æviloka.
Það var í Bagdad 1863, sem Bahá'u'lláh lýsti
því yfir, að hann væri sá, sem Bábinn hafði sagt fyrir um. Árið
1868 hóf hann að kunngera köllun sína og ritaði m.a. öllum helstu
þjóðhöfðingjum heims úr fangelsi sínu. Meðal þeirra voru
Napóleon III. Viktoría Bretadrottning, keisarar Þýskalands,
Austurríkis og Prússlands og Tyrkjasoldán. Í þessum bréfum sagði
Bahá'u'lláh fyrir fall konungsríkja og keisarardæma og báðar
heimsstyrjaldirnar. Í útlegðinni reit Bahá'u'lláh yfir eitt
hundrað bækur, þar sem hann leggur grundvöllinn að
framtíðarskipulagi bahá’í trúarinnar. Bahá'íar trúa því, að
með þessu skipulagi hafi Bahá'u'lláh sáð til þess guðsríkis á
jörðu, sem heitið er í helgiritum trúarbragðanna. Bahá'íar líta
á rituð orð Bábsins, Bahá'u'lláh og ‘Abdu'l-Bahá sem heilagt
orð.
Meðan Bábinn og Bahá'u'lláh lifðu voru milli 20
- 30.000 fylgjendur þeirra líflátnir með hroðalegum hætti í Íran.
Ofsóknum gegn bahá'í trúnni hefur verið haldið áfram í Íran og
víðar allt til þessa dags.
Árið 1890 hitti frægur Cambridge-lærður
Austurlandafræðingur, Englendingurinn Edward G. Browne, Bahá’u’lláh
og er hann eini Vesturlandabúinn sem það gerði. Browne heimsótti
Bahá’u’lláh á heimili hans í Bahjí og segir hann svo frá fundi
þeirra:
"Ásýnd þess sem ég horfði á get ég aldrei
gleymt þótt ég geti ekki lýst henni. Þessi nístandi augu virtust
lesa innsta hugskot mitt; vald og myndugleiki lýsti af þessum miklu
brúnum... Þarflaust var að spyrja frammi fyrir hverjum ég stóð er
ég laut honum sem nýtur ástar og virðingar sem konungar mættu
öfunda hann af og keisarar þrá án árangurs!
Mild og virðuleg rödd bauð mér að setjast og
mælti síðan: _Lof sé Guði, að þú hefur náð takmarki þínu!...
Þú hefur komið til að sjá fanga og útlaga... Vér æskjum
veröldinni aðeins góðs og hamingju þjóðunum; samt telja þeir oss
upphafsmenn deilna og undirróðurs, verðuga fjötra og útlegðar...
Þessum deilum, blóðsúthellingum og ósætti verður að linna og
allir menn verða sem ein fjölskylda, ein ættkvísl. Lát manninn eigi
miklast af því að hann elskar land sitt; lát hann fremur miklast af
því að hann elskar meðbræður sína."
ABDU'L-BAHÁ
'Abdu'l-Bahá var sonur Bahá'u'lláh og fylgdi honum
í útlegð og fangavist. Hann var samfleytt fangi í 45 ár, uns hann
var leystur úr haldi eftir byltingu Ungtyrkja á fyrsta áratug
þessarar aldar.
Þegar litið er til baka sést glöggt að frá
upphafi bjó Bahá’u’lláh 'Abdu'l-Bahá undir að taka við af sér.
Hann fæddist 23. maí 1844, sömu nóttina og Báb lýsti yfir köllun
sinni. Á barnsaldri mátti hann líða með föður sínum, þegar
hrina fyrstu ofsóknanna gegn fylgjendum Bábs reið yfir.
'Abdu'l-Bahá var átta ára þegar Bahá’u’lláh
var varpað í fangelsið. Þegar hann eltist, varð hann nánasti
félagi föður síns og tókst á hendur fyrir hann mörg erfið verk.
Hann tók á móti þeim mikla fjölda gesta sem kom til að hitta
föður hans og verndaði hann gagnvart hégómlegum mönnum eða þeim
sem sýndu illgirni gagnvart honum.
Þegar flestir bahá’íanna í Akká sýktust af
taugaveiki, malaríu og blóðsótt, sinnti 'Abdu'l-Bahá sjúklingunum,
þvoði þeim, mataði þá, en hvíldist ekki sjálfur. Að lokum
örmagnaðist hann, fárveikur lá hann milli heims og helju næstum
heilan mánuð. Þessir eiginleikar sjálfleysis, þekkingar og djúp
auðmýkt, ásamt augljósri aðdáun Bahá’u’lláh, áunnu brátt 'Abdu'l-Bahá
titilinn "meistarinn". Orð sem enn er notað meðal bahá’ía
þegar rætt er um 'Abdu'l-Bahá.
Þrátt fyrir ótvíræð fyrirmæli í erfðaskrá
Bahá’u’lláh reyndu nokkrir öfundsjúkir ættingjar að hrifsa til
sín stöðu 'Abdu'l-Bahá eftir andlát Bahá’u’lláh. Þessir
metorðagjörnu menn reyndu hvað eftir annað að stofna flokka sinna
eigin fylgjenda. Ef litið er til sífelldra flokkadrátta í öðrum
trúarbrögðum heimsins, þá er mikilvægt að engum þessara hópa
tókst að kljúfa trúna og enginn þeirra entist. Þeir leystust upp
við dauða þeirra sem lagt höfðu grunninn að þeim þannig að nú
er enga sértrúarhópa að finna innan trúarinnar. Bahá’íar þakka
þessa einingu því afli sem felst í sáttmálanum.
Hlutverk 'Abdu'l-Bahá var einnig að útskýra
heimsspannandi sýn föður síns á máli sem vesturlandamenn skildu.
Að það tókst hraðaði mjög umbreytingu bahá’í trúar úr
fámennri hreyfingu í Miðausturlöndum yfir í þá alheims trú sem
hún er í dag.
'Abdu'l-Bahá var áfram fangi Ottóman
heimsveldisins að föður sínum látnum. Með bréfum og með beinum
tengslum við átrúendur á Vesturlöndum sem ferðuðust til
Palestínu, leiddi hann útbreiðslu trúarinnar utan Miðausturlanda.
Eftir byltingu ungtyrkja, hlaut hann ferðafrelsi. Í ágúst 1911
lagði hann upp frá Landinu helga í fjögurra mánaða heimsókn til
Vesturlanda og kom þá bæði til Lundúna og Parísar. Þar hitti hann
átrúendurna og ræddi daglega við þá um trúna og meginkenningar
hennar.
Vorið eftir lagði 'Abdu'l-Bahá aftur upp ferð til
Evrópu sem stóð í eitt ár, og síðan til Bandaríkjanna og Kanada.
Heimsóknin stórjók útbreiðslu trúarinnar í báðum þessum
löndum. Á ferðum sínum um meira en fjörutíu borgir í
Norður-Ameríku var honum tekið með virðingu og viðurkenningu,
bæði af fylgjendum og öðrum jöfnum höndum. Í borg eftir borg var
honum boðið að tala í kirkjum og samkunduhúsum og á fundum hjá
virðulegum flokkum og félagasamtökum.
Meginávinningurinn var sá að unnt varð að
staðfesta bahá’í trú sem meiri háttar nýtt afl til félagslegra
umbóta og trúarlegrar nýsköpunar. Boðskapur Bahá’u’lláh ó
með hið mikla ákall um nýtt og friðsamlegt mannlegt samfélag ó
hafði nú verið flutt hinum iðnvædda heimi og ný kynslóð
óhvikulla fylgjenda hafði verið skráð.
Þegar heimsstyrjöldin fyrri braust út var 'Abdu'l-Bahá
kominn heim til Landsins helga. Í ávörpum sínum á Vesturlöndum
hafði hann varað við þeimvoða sem í vændum var og hann var
óþreytandi í að benda á nauðsyn þess að koma á einhvers konar
samveldi sem næði til alls heimsins og sem gæti ef til vill afstýrt
heimsstyrjöld.
Meðan á stríðinu stóð varði 'Abdu'l-Bahá
tíma sínum í að starfa samkvæmtþeim meginkenningum sem hann og
faðir hans höfðu boðað. Hann skipulagði t.d. ræktunarframkvæmdir
nálægt borginni Tíberías en tilvist þessa átaks varð til þess
að koma í veg fyrir hveitiskort og hungursneyð í þessum landshluta.
Þetta varð tilefni þess að breska ríkisstjórnin heiðraði 'Abdu'l-Bahá
að stríði loknu. Hann lést í Haifa 1921 og í erfðaskrá sinni
útnefndi hann elsta dótturson sinn, Shoghi Effendi Rabbani, Vörð
bahá’í trúarinnar.
Lýsing á 'Abdu'l-Bahá
"Sjaldan hef ég séð mann sem með útliti
sínu einu saman hefur haft jafn sterk áhrif á mig. Hár,
sterkbyggður, teinréttur, með hvítan túrban og í hvítum kufli,
svart liðað axlarsítt hár, breitt og kröftugt enni sem gaf til
kynna skarpar gáfur og ósveigjanlegan viljastyrk, haukfrán augu og
sterka en viðfeldna andlitsdrætti. Þetta var það sem ég upplifði
á mínum fyrsta fundi með 'Abbás Effendi, meistaranum, eins og hann
er kallaður. Mælskari mann, rökfimari, fundvísari á myndrænar
samlíkingar, gjörkunnari helgiritum gyðinga, kristinna manna og
múslima, held ég að vart verði fundinn, jafnvel meðal þess mælska,
skarpskyggna og næmgeðja kynþáttar, sem hann tilheyrir. Þessir
eiginleikar ásamt fasi, sem er hvorutveggja í senn tiginlegt og
innilegt, gerðu það að verkum að ég hætti að undrast og þá
virðingu sem hann naut langt utan samfélags fylgjenda föður hans. Um
mikilleik þessa manns og vald hans gat enginn efast sem litið hafði
hann augum."
Edward G. Browne, fræðimaður frá Cambridge sem hitti 'Abdu'l-Bahá
1890.
SHOGHI EFFENDI
Eins og faðir hans hafði 'Abdu'l-Bahá áhyggjur af
hugsanlegum klofningi trúarinnar eftir sinn dag. Hann lét því einnig
eftir sig skýra og ítarlega erfðaskrá á frekari útfærslu
sáttmála Bahá’u’lláh. Í þessu skjali útnefndi 'Abdu'l-Bahá
elsta sonarson sinn, Shoghi Effendi Rabbání, til þess að taka við
stöðu varðar trúarinnar. Bahá’u’lláh hafði sagt fyrir um
þessa stöðu og sá sem henni gengdi hafði umboð til að túlka
kenningar trúarinnar.
Shoghi Effendi var fæddur í Akká 1.mars 1897 og
var löngum í bernsku við kné 'Abdu'l-Bahá. Hann gekk í bandaríska
háskólann í Beirut og síðan í háskólann í Oxford á Englandi í
og þar öðlaðist hann framúrskarandi þekkingu á enskri tungu og
vestrænni menningu. Undir leiðsögn Shoghi Effendi varð bahá’í
trú að raunverulegum heimstrúarbrögðum. Þegar 'Abdu'l-Bahá féll
frá 1921 voru bahá’íar hundrað þúsund talsins. Flestir voru
persneskir og bjuggu að mestum hluta í Íran og öðrum Austurlöndum
nær. Fáeinir fylgjendur voru á Indlandi, í Evrópu og
Norður-Ameríku í alls í 35 löndum. Um það bil 36 árum seinna,
þegar Shoghi Effendi féll frá 1957, voru bahá’íar um 400 þúsund,
og bjuggu þá orðið í meira en 250 löndum, fylkjum eða nýlendum.
Bréf frá Shoghi Effendi lögðu líka línurnar til
þess að vernda kosningakerfi og hópákvarðanir sem hafa orðið eitt
helsta sérkenni bahá’í trúar. Hann skrifaði bréf til hinna ungu
bahá’í stofnana bréf, sem skýrðu hvernig kenningar Bahá’u’lláh
bregða birtu á málefni allt frá fjölskyldumálum til
heimsstjórnunar. Hann fjallaði um samband og skyldleika milli bahá’í
trúar og annarra trúarbragða heimsins. Hin ljósu og skýru ritverk
hans stuðluðu enn frekar að því að skilgreina sjónarmið
trúarinnar í málum sem snerta siðfræði, guðfræðiog sögu.
Ef til vill er þó það mikilvægasta í
þróunarsögu trúarinnar til þessa bréf Shoghi Effendis til bahá’í
heimsins, sem voru stöðug uppspretta hvatningar og stuðnings. Enda
þótt bahá’í trú sé virt í dag þá voru þeir sem aðhylltust
trúna á árunum 1930 - '50 annað hvort álitnir grunsamlegir eða
þeir urðu aðhlátursefni. Skýr sýn Shoghi Effendi á trúna sem
opinberun Guðs til okkar aldar og fullvissa hans um lokasigur hennar
hjálpaði til að efla nýja kynslóðar fylgjenda, sem þrátt fyrir
fámenni hefur útbreitt boðskap Bahá’u’lláh út í hvern krók
og kima jarðarinnar.
Bahá'í trúin
Fyrir rúmlega 100 árum var bahá'í (framber: bahai)
trúin lítt þekkt trúarhreyfing í Mið-Austurlöndum. Núna kemur
hún næst á eftir kristindómi hvað varðar landfræðilega
útbreiðslu. Innan vébanda hennar er fólk frá öllum þjóðlöndum
og af 2,100 þjóðabrotum og kynstofnum. Bahá'í samfélög eru
starfandi í 232 löndum og sjálfsstjórnarsvæðum. Bahá’í trúin
rúmar því mestan fjölbreytileika og þjóðfélagslegar andstæður
allra sjálfstæðra trúarbragða heims. Eining og samstaða bahá’ía
um allan heim afsannar fullkomlega ríkjandi kenningar um ósættanlegar
andstæður trúarbragða og mannlífs á jörðinni. Milljónir
múslima, búddhista, hindúa, kristinna manna, gyðinga og annarra hafa
tekið þessa nýju trú. Um leið hafa þeir viðurkennt að öll
önnur trúarbrögð mannkyns eru komin frá Guði og að þau hafa
verið andlegir áfangar á langri leið mannkynsins til friðar og
einingar.
Bahá’í trúin byggir m.a. á þessum
meginkenningum, sem Bahá’u’lláh, höfundur hennar, setti fram
fyrir meira en eitt hundrað árum:
Eining mannkyns og trúarbragða þess
Frjáls og óheft rannsókn á sannleikanum
Grundvallarsamræmi milli vísinda og trúabragða
Jafnræði karla og kvenna
Útilokun fordóma á grundvelli kynþáttar, trúar og þjóðernis
Skyldumenntun, sem nær til sérhvers mannsbarns á jörðinni
Lausn efnahagsmála, sem byggist á andlegum gildum
Alheims hjálpartungumál
Alheimsfriður, sem lýðræðislega kjörin heimsstjórn stendur vörð
um.
Andlegt þjóðarráð bahá'ía á Íslandi
Öldugötu 2
101 Reykjavík
Pósthólf 536
121 Reykjavík
Sími: 567-0344
Netfang: nsa@bahai.is
BAHÁI |
